عيد شريف مبعث

بر امت بزرگ اسلامى و شما دوست عزيز مبار ك باد

جهان، آبستن بزرگترين حادثه حيات خويش است. چشم زمين، از ديدن زشت‏ترين چهره آدم، نابينا و گوش آسمان از شنيدن كريه‏ترين آوازهاى جهالت، ناشنوا و زمان، بدترين ثانيه‏هايش را از پستوى لحظات بيرون كشيده است. 

صبر، بردبارى‏اش را از كف داده و تاب تحمّل بار سنگين ذلّت برايش ناممكن شده است. شب از ديدن سياه‏ترين چهره بشر، وحشت زده از خواب برمى‏خيزد و روز در سياهى اوهام شب‏پرستان، چونان مار غاشيه، در خود مچاله شده است. 

غم و اندوه، يتيم آستانه دل‏هاى دردمند است، و حسرت، خيمه سياهش را بر سينه‏هاى چا ك چا ك گسترده، و آه، پرنده‏اى است كه در آسمان بى كسى پرواز مى‏كند و بيچارگى بشر را آواز مى‏دهد. ناله بى‏پناهان و ضجّه بردگان با همهمه زوزه مستانه شهوت پرستان قريش، درهم آميخته و محيطى وحشت زا پديد آورده است. بشر به اوج توحش رسيده و با زنده به گور كردن دختران، ترس جاهلانه را در پشت توجيه احمقانه‏اش مخفى مى‏كند. 

خداوند، جهان را به سپيده دم آزادى نويد مى‏دهد. پلاس پوسيده جهالت و ندامت را از تن انديشه و عمل بشر بيرون مى‏كشد و جهانيان را مهمان زيباترين سفره كرمش مى‏سازد، و محمد (صلى‏الله‏عليه‏وآله) را با سبدى پر از ميوه‏هاى رحمت، به خانه‏هاى ستم‏سوخته بشر مى‏فرستد. همگان را به خوان يكتاپرستى مى‏خواند. كامشان را با شهد آزادى، شيرين و نامشان را با خلعت آزادگى، رنگين مى‏كند. در دل‏هاشان تخم ايمان مى‏پاشد و از اعمالشان خوشه تقوا درو مى‏كند. درهاى خدعه و نيرنگ، شكسته و بازار ناجوانمردى، بسته و بوستان صفا و صداقت، شكوفا گشته و پيامبر رحمت (صلى‏الله‏عليه‏وآله) در يـك دست، خورشيد رسالت و در دست ديگر، ماه هدايت را به جهانيان هديه مى‏كند. 

چه زيباست چادر سبز رسالت بر آسمان آبى هدايت، و چه ديدنى است پرواز كبوتران شرف بر قلّه جوانمردى. چه تماشايى است در سپيده‏ دم آزادى، خراميدن غزال‏هاى آزادگى در وسعت انسانيت. چشمه خشكيده شرف، پر آب و باران محبت، زمين تر ك خورده عاطفه را سيراب ساخته است. روح همدردى در كالبد بى جان بشر دميده و عصبيت قومى، جايش را به همدلى مى‏دهد.  

             پرده به یکسو شد و درب حرم باز شد           حریم بیت الهی جلوگه راز شد

ساقه هاي نيلوفري از پايه هاي عرش بالا رفته و سرير ولايت را به عطر وجودي خود آراسته اند، تا او بيايد و بر تکيه گاه پوشيده از رازقي آن تکيه زند. درون کعبه چه غوغايي است امروز! ملائک، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانيده اند و جبرائيل و ميکائيل و اسرافيل حلقه خانه کعبه شدند تا پر به نور وجود او بسايند! طنين نام او هلهله شادي ملائک است. جام هاي افلاکي عاشقان به سوي او مي آيند و گيسوان سياه شب به يمن وجود او گل خنده هاي نقره اي را در ميان آبشار آسماني اش تقسيم مي کند؛ چرا که امشب علي (ع) مي آيد!...

...13 رجب سال سي ام از عام الفيل! آسمانيان طبق طبق نور مي آوردند، آن گاه که ديوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد قدم به درون کعبه نهاد که علي اعلي خانه خويش را از براي قدوم مبارک او آماده کرده بود ... و او آمد که نام خود را از خدا گرفته بود و آمده بود تا بت هاي خانه را در هم بشکند و بر پشت بام آن نداي يگانگي و توحيد ذات مقدس خداي تعالي را سر دهد و او را تقديس کند و فرياد حق طلبي اش را از ميان کفرها و نفاق به گوش جان هاي عاشقان برساند و پرواز شور آفرين کبوتران عشق را جاني تازه بخشد.

مردي مي آيد از تبار نور، از تبار عاشقان و شوريدگان. مردي که محمد (ص) از گل خنده هاي نگاه او نشاط مي يابد و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل، با او راز دل مي گويد و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روي او مي گشايد تا گل شادماني را آبشار لبخند او شکوفا کند. مردي که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاکان مي نوشاند و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز مي شد. علی، فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود.